Hoi, ik ben Marloes!

 

 

Mijn verhaal

Ik haal het maximale uit mijn leven, samen met mijn man en tweeling. Maar dat is me niet aan komen waaien. Leer van mijn fouten en pluk er nu de vruchten van!

Ik weet nog dat ik dacht: F*ck, het ligt dus niet aan mijn werk, het ligt aan mij! Drie banen eindigden in een migraine-explosie. Dit was geen toeval. Dit was een patroon. Ik startte een nieuwe baan vol enthousiasme, presteerde top, en vloog dan over de kop. De laatste keer zelfs bijna letterlijk, want ik belande knock-out op de vloer van een sauna.

Het zat ‘m niet in de reisafstand. De crisis. De reorganisaties. Of de werkdruk. Ik had ook nog niet eens het excuus dat ik een druk gezinsleven had. Ik moest wel erkennen dat het maar aan één ding kon liggen: aan mij. Want ík was de continue factor in al die situaties. Au. Ik was degene die faalde. Mij was het niet gelukt om vol gas te blijven gaan in mijn leven.

Ik wist dat ik het kon. Want ik had geknald in die banen. Successen behaald. Goede beoordelingen gekregen. Complimenten van collega’s gekregen. Er veel plezier in gehad. En toch ging ik elke keer na een paar jaar weer nat en kwam ik als een verdorde plant op de bank terecht.

Dit moest anders. Maar nu écht rigoureus anders. De vorige keren dat ik in de kreukels lag, had ik professionele hulp gezocht. Die hadden geholpen om uit het dal te komen, zeker. Maar er weer vol bovenop komen én voorkomen dat het me nogmaals zou overkomen…?! Dat lukte blijkbaar met die aanpak niet.

Het werd tijd om het roer radicaal om te gooien. Doen wat écht bij mij past. Ik was niet voor niets op authentiek leiderschap afgestudeerd. Ik moest een authentiek, oprecht leven gaan leiden. Niet meer doen wat ik dacht dat hoorde. En ik ging luisteren naar mijn vader. Die had al gezegd toen ik International Business ging studeren: Jij kunt geen baas boven je hebben. Ik startte een coachbedrijf voor tandartsen. Zo kon ik naast de hard groeiende tandartspraktijk van mijn man, mooi een eigen bedrijf opbouwen. Zo kon ik, als er kinderen zouden gaan komen – we hadden niet voor niets een twee-onder-een-kapper gekocht – lekker parttime werken op mijn academische niveau.

Het lukte. En hoe. Ik had een bloeiend bedrijf en was al snel een bekende onder tandartspraktijk-eigenaren. We verbouwden ons huis. Of ja, deden een poging en werden mega opgelicht. Maar hey, het werd uiteindelijk mooi. We trouwden. Het leven lachte ons toe.

Het is kerstavond. De kaarsjes branden. Mijn maag knorde, want mijn schoonmoeder zou zo komen voor het kersdiner. De telefoon gaat. Mijn hart schiet in mijn keel. Ik krijg klamme handen en een knoop in mijn maag. Ik kruip tegen mijn man aan. Op dit telefoontje zitten we al dagen te wachten. “Geen idee hoe dit kan” zegt de stem, “Maar dit zien we alleen bij iemand die gesteriliseerd is”. De huisarts had zojuist de grond onder ons weggeslagen. Gelukkig bleek na nog meer onderzoeken en maandenlange intensieve behandelingen dat de beste man het fout had. En hoe! We hadden dubbel geluk en werden ouders van een tweeling. Als we iets doen, doe we het goed! 😉

Natuurlijk hadden we onze handen vol met twee bedrijven en een tweeling, maar het liep allemaal soepel. Ik genoot van ons gezin en mijn werk. Tot ik op een avond tussen de twee bedjes in stond en naar de snoetjes van onze kinderen keek. “Sh*t, niet wéér!” dacht ik. Ik merkte namelijk dat de (ik zou bijna zeggen, gebruikelijke) dip weer op de loer lag. Het ging nog goed, maar ik merkte bij vlagen dat ik de afgrond weer inkeek. “Ik heb álles gedaan dat ik kon bedenken: coaching, wandelen, dankbaarheidsboekjes bijhouden, sporten, visualisaties, affirmaties. Ik ben zelfs een eigen bedrijf gestart, zodat ik mijn eigen werk kon organiseren! Mijn leven is op orde, en toch zak ik weer weg…WTF!”

Het is mijn vak om patronen te zien en die te doorbreken. Het was tijd om die kennis toe te passen op mijzelf. Ik zag het patroon van mijn familie zich nu bij mij herhalen en besloot: “De familiehistorie van burn-outs en depressies moet bij mij stoppen. Het roer moet nu écht om. Niet alleen voor mij, maar vooral voor deze twee onschuldige schatjes.”

Ik realiseerde me dat er maar één echte bron was van het gedoe in mijn leven: mijn brein. Mijn leven was nu hartstikke leuk, maar ik maakte mezelf toch gek. “Je hebt dan misschien wel alle wasgoed op orde nu, maar je hebt niet de tijd genomen om je kids te knuffelen.” “Vind je het niet een tikkeltje egoïstisch om zoveel te werken terwijl je jonge kinderen hebt?” De bemoeizuchtige betweter had zich verstopt in mijn brein en had continue commentaar. Op alles wat ik deed. En ik deed het nóóit goed.

Ik verdiepte me in de werking van het brein en ging in therapie. Ik pakte ik oude wonden aan uit mijn jeugd. Het was super pijnlijk om die zwarte gedachten in de ogen aan te kijken. Het was eng en ongrijpbaar. Maar ik voelde ook: ik doe het goede. De rode alarmknoppen die ik als kind had ontwikkeld, verdwenen. De bemoeizuchtige betweter werd stiller. Ik kon met de blik van een volwassen vrouw naar de wereld om me heen kijken. Wat een verademing!

Mijn grootste valkuilen waren gedicht en de therapeut zei me gedag. Ik leefde een leven dat een droom was voor veel anderen. Ik genoot van het moederschap. Mijn man en ik hadden allebei een goed lopend bedrijf. We genoten van elkaar en van het leven. Maar toch knaagde er iets… Was dit het nou dan…?!

Ik had mijn valkuilen dan wel gedicht door oude triggers te ontkrachten. Maar als mijn brein dít kon… Zou het me dan ook kunnen helpen om mijn leven nóg gaver te laten worden?! Al mijn hele leven was ik op zoek naar het maximaal haalbare. Ik bedoel, hoeveel mensen ken je die zonder één herkansing hun studie voltooien? Nu in ieder geval één: moi!. Nu ik had ontdekt waar mijn brein toe in staat was, wilde ik meer.

Ik merkte dat ik niet meer in mijn grootste valkuilen trapte, maar dat er toch nog flink wat werk aan de winkel was met mijn mindset. Ik herhaalde elke ochtend en avond affirmaties. Deed yoga en mediteerde. Visualiseerde erop los. Sportte. At gezond. En toch… dit was hard werken. Pfff… En wat leverde het me concreet op? Dit moest toch makkelijker en effectiever kunnen? Maar hoe dan?! Ik wilde vol gas. Nóg meer uit het leven halen dan ik al deed, maar ik voelde dat er een handrem op zat.

Ik liet me coachen door Mr. Mindset, Michael Pilarczyk, en hij zei: “Het is niet de vraag hoe, maar het is de vraag wat“. Hij had gelijk. Ik was op zoek naar het antwoord op de vraag:  “Hoe ga ik werken en leven?’. Ik moest eerst weten wat ik wilde. Dan zou later die hoe vanzelf volgen.

Toen ik ruimte maakt voor het antwoord op de vraag “Wat wil ik in mijn leven?”, vielen de puzzelstukjes op z’n plek. Ik wilde het maximale uit mijn leven halen, door de wereld lichter en vol plezier te maken. Ik besloot: “Ik ga andere ambitieuze ouders helpen die verzuipen in de combi van ouderschap en werk, maar die zich niet willen neerleggen bij een middelmatig leven. Als ik hén help, helpen zij de wereld door de gave banen die ze hebben én krijgen hun kinderen een droomstart van hun leven.”

Maar ik miste nog één ding: want hoe kon ik andere ambitieuze ouders daar precies mee helpen? Ik had natuurlijk veel kennis en ervaring door jaren werken als coach en trainer en mijn eigen ontwikkeling, maar ik struikelde op belemmerende overtuigingen – die bemoeizuchtige betweter. Net zoals ik daar zelf ook op was gestruikeld. In de therapie had ik dan wel gemerkt dat die bemoeizuchtige betweter tot rust te manen was. Maar dat was voor mij niet goed genoeg. Ik wist dat er een manier zou moeten zijn waarop ik mijn brein nóg beter kon benutten. Hoe zouden we die belemmerende overtuigingen (bijv. ik ben niet goed genoeg) kunnen omtoveren tot een overtuiging die me écht verder zou helpen in mijn leven (bijv. ik ben goed zoals ik ben)? Ik wist het antwoord nog niet, maar ik vertrouwde erop dat de hoe wel helder zou worden.

Ik ging all-in. Ik startte een nieuw bedrijf. De wereld verklaarde me voor gek. Ik had een jonge tweeling en een goed lopend bedrijf. Maar ik zei: “Ik wil de wereld vol plezier en lichter maken. Mijn tijd op aarde is beperkt, dus ik heb geen tijd te verliezen!”.

Maar ja, ondertussen wist ik nog niet precies hoe ik dat nou ging doen, de wereld lichter en vol plezier maken. Gelukkig kreeg Michael gelijk. 

Op een avond kreeg ik een appje: “Is PSYCH-K® iets voor jou?”. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik voelde een tinteling door mijn hele lijf. Dit is the missing piece! Dit is de sleutel tot het brein! Ik ontdekte hoe belemmerende overtuigingen binnen 10 minuten gereset én vervangen kunnen worden door helpende overtuigingen. Ik had de resetknop van het brein gevonden! Whiehiew!!

Eindelijk viel alles op zijn plek. Door die resetknop heb ik nu een stevig fundament in mijn brein. Vol positieve en helpende gedachten. Alles wat ik eerder met veel moeite had opgebouwd, maar telkens in elkaar stortte, blijft nu fier overeind. Al die dingen die ik eerst op wilskracht en discipline deed, gaan nu moeiteloos. De handrem is eraf. Energie, plezier en liefde stromen over. Dus zó licht en vol plezier kan het leven zijn! Wat een verademing en opluchting, heerlijk!

Nu geniet ik er onwijs van om andere ambitieuze ouders dezelfde opluchting en lichtheid te laten ervaren. De last die van hun schouders valt door het resetten van hun belemmerende overtuigingen is magisch. Het werkt zo verbluffend snel! De kracht en het zelfvertrouwen dat ze erna hebben om te doen wat bij ze past, verwondert me telkens weer. Door de combi met het online programma dat ik speciaal voor ze heb ontwikkeld, stijgen de ambitieuze ouders boven zichzelf uit. Ze bereiken doelen waar ze bijna niet eens van durfden te dromen!

Ik ben zó blij en dankbaar dat ik nu het reismaatje mag zijn van ambitieuze ouders op hun UpgradeLife avontuur. Ik voel me intens dankbaar en gelukkig dat ik zo de wereld lichter en vol plezier mag maken. Dit is mijn ultieme manier om het maximale uit mijn leven te halen.

Mijn verhaal

Ik haal het maximale uit mijn leven, samen met mijn man en tweeling. Maar dat is me niet aan komen waaien. Leer van mijn fouten en pluk er nu de vruchten van!

Ik weet nog dat ik dacht: F*ck, het ligt dus niet aan mijn werk, het ligt aan mij! Drie banen eindigden in een migraine-explosie. Dit was geen toeval. Dit was een patroon. Ik startte een nieuwe baan vol enthousiasme, presteerde top, en vloog dan over de kop. De laatste keer zelfs bijna letterlijk, want ik belande knock-out op de vloer van een sauna.

Het zat ‘m niet in de reisafstand. De crisis. De reorganisaties. Of de werkdruk. Ik had ook nog niet eens het excuus dat ik een druk gezinsleven had. Ik moest wel erkennen dat het maar aan één ding kon liggen: aan mij. Want ík was de continue factor in al die situaties. Au. Ik was degene die faalde. Mij was het niet gelukt om vol gas te blijven gaan in mijn leven.

Ik wist dat ik het kon. Want ik had geknald in die banen. Successen behaald. Goede beoordelingen gekregen. Complimenten van collega’s gekregen. Er veel plezier in gehad. En toch ging ik elke keer na een paar jaar weer nat en kwam ik als een verdorde plant op de bank terecht.

Dit moest anders. Maar nu écht rigoureus anders. De vorige keren dat ik in de kreukels lag, had ik professionele hulp gezocht. Die hadden geholpen om uit het dal te komen, zeker. Maar er weer vol bovenop komen én voorkomen dat het me nogmaals zou overkomen…?! Dat lukte blijkbaar met die aanpak niet.

Het werd tijd om het roer radicaal om te gooien. Doen wat écht bij mij past. Ik was niet voor niets op authentiek leiderschap afgestudeerd. Ik moest een authentiek, oprecht leven gaan leiden. Niet meer doen wat ik dacht dat hoorde. En ik ging luisteren naar mijn vader. Die had al gezegd toen ik International Business ging studeren: Jij kunt geen baas boven je hebben. Ik startte een coachbedrijf voor tandartsen. Zo kon ik naast de hard groeiende tandartspraktijk van mijn man, mooi een eigen bedrijf opbouwen. Zo kon ik, als er kinderen zouden gaan komen – we hadden niet voor niets een twee-onder-een-kapper gekocht – lekker parttime werken op mijn academische niveau.

Het lukte. En hoe. Ik had een bloeiend bedrijf en was al snel een bekende onder tandartspraktijk-eigenaren. We verbouwden ons huis. Of ja, deden een poging en werden mega opgelicht. Maar hey, het werd uiteindelijk mooi. We trouwden. Het leven lachte ons toe.

Het is kerstavond. De kaarsjes branden. Mijn maag knorde, want mijn schoonmoeder zou zo komen voor het kersdiner. De telefoon gaat. Mijn hart schiet in mijn keel. Ik krijg klamme handen en een knoop in mijn maag. Ik kruip tegen mijn man aan. Op dit telefoontje zitten we al dagen te wachten. “Geen idee hoe dit kan” zegt de stem, “Maar dit zien we alleen bij iemand die gesteriliseerd is”. De huisarts had zojuist de grond onder ons weggeslagen. Gelukkig bleek na nog meer onderzoeken en maandenlange intensieve behandelingen dat de beste man het fout had. En hoe! We hadden dubbel geluk en werden ouders van een tweeling. Als we iets doen, doe we het goed! 😉

Natuurlijk hadden we onze handen vol met twee bedrijven en een tweeling, maar het liep allemaal soepel. Ik genoot van ons gezin en mijn werk. Tot ik op een avond tussen de twee bedjes in stond en naar de snoetjes van onze kinderen keek. “Sh*t, niet wéér!” dacht ik. Ik merkte namelijk dat de (ik zou bijna zeggen, gebruikelijke) dip weer op de loer lag. Het ging nog goed, maar ik merkte bij vlagen dat ik de afgrond weer inkeek. “Ik heb álles gedaan dat ik kon bedenken: coaching, wandelen, dankbaarheidsboekjes bijhouden, sporten, visualisaties, affirmaties. Ik ben zelfs een eigen bedrijf gestart, zodat ik mijn eigen werk kon organiseren! Mijn leven is op orde, en toch zak ik weer weg…WTF!”

Het is mijn vak om patronen te zien en die te doorbreken. Het was tijd om die kennis toe te passen op mijzelf. Ik zag het patroon van mijn familie zich nu bij mij herhalen en besloot: “De familiehistorie van burn-outs en depressies moet bij mij stoppen. Het roer moet nu écht om. Niet alleen voor mij, maar vooral voor deze twee onschuldige schatjes.”

Ik realiseerde me dat er maar één echte bron was van het gedoe in mijn leven: mijn brein. Mijn leven was nu hartstikke leuk, maar ik maakte mezelf toch gek. “Je hebt dan misschien wel alle wasgoed op orde nu, maar je hebt niet de tijd genomen om je kids te knuffelen.” “Vind je het niet een tikkeltje egoïstisch om zoveel te werken terwijl je jonge kinderen hebt?” De bemoeizuchtige betweter had zich verstopt in mijn brein en had continue commentaar. Op alles wat ik deed. En ik deed het nóóit goed.

Ik verdiepte me in de werking van het brein en ging in therapie. Ik pakte ik oude wonden aan uit mijn jeugd. Het was super pijnlijk om die zwarte gedachten in de ogen aan te kijken. Het was eng en ongrijpbaar. Maar ik voelde ook: ik doe het goede. De rode alarmknoppen die ik als kind had ontwikkeld, verdwenen. De bemoeizuchtige betweter werd stiller. Ik kon met de blik van een volwassen vrouw naar de wereld om me heen kijken. Wat een verademing!

Mijn grootste valkuilen waren gedicht en de therapeut zei me gedag. Ik leefde een leven dat een droom was voor veel anderen. Ik genoot van het moederschap. Mijn man en ik hadden allebei een goed lopend bedrijf. We genoten van elkaar en van het leven. Maar toch knaagde er iets… Was dit het nou dan…?!

Ik had mijn valkuilen dan wel gedicht door oude triggers te ontkrachten. Maar als mijn brein dít kon… Zou het me dan ook kunnen helpen om mijn leven nóg gaver te laten worden?! Al mijn hele leven was ik op zoek naar het maximaal haalbare. Ik bedoel, hoeveel mensen ken je die zonder één herkansing hun studie voltooien? Nu in ieder geval één: moi!. Nu ik had ontdekt waar mijn brein toe in staat was, wilde ik meer.

Ik merkte dat ik niet meer in mijn grootste valkuilen trapte, maar dat er toch nog flink wat werk aan de winkel was met mijn mindset. Ik herhaalde elke ochtend en avond affirmaties. Deed yoga en mediteerde. Visualiseerde erop los. Sportte. At gezond. En toch… dit was hard werken. Pfff… En wat leverde het me concreet op? Dit moest toch makkelijker en effectiever kunnen? Maar hoe dan?! Ik wilde vol gas. Nóg meer uit het leven halen dan ik al deed, maar ik voelde dat er een handrem op zat.

Ik liet me coachen door Mr. Mindset, Michael Pilarczyk, en hij zei: “Het is niet de vraag hoe, maar het is de vraag wat“. Hij had gelijk. Ik was op zoek naar het antwoord op de vraag:  “Hoe ga ik werken en leven?’. Ik moest eerst weten wat ik wilde. Dan zou later die hoe vanzelf volgen.

Toen ik ruimte maakt voor het antwoord op de vraag “Wat wil ik in mijn leven?”, vielen de puzzelstukjes op z’n plek. Ik wilde het maximale uit mijn leven halen, door de wereld lichter en vol plezier te maken. Ik besloot: “Ik ga andere ambitieuze ouders helpen die verzuipen in de combi van ouderschap en werk, maar die zich niet willen neerleggen bij een middelmatig leven. Als ik hén help, helpen zij de wereld door de gave banen die ze hebben én krijgen hun kinderen een droomstart van hun leven.”

Maar ik miste nog één ding: want hoe kon ik andere ambitieuze ouders daar precies mee helpen? Ik had natuurlijk veel kennis en ervaring door jaren werken als coach en trainer en mijn eigen ontwikkeling, maar ik struikelde op belemmerende overtuigingen – die bemoeizuchtige betweter. Net zoals ik daar zelf ook op was gestruikeld. In de therapie had ik dan wel gemerkt dat die bemoeizuchtige betweter tot rust te manen was. Maar dat was voor mij niet goed genoeg. Ik wist dat er een manier zou moeten zijn waarop ik mijn brein nóg beter kon benutten. Hoe zouden we die belemmerende overtuigingen (bijv. ik ben niet goed genoeg) kunnen omtoveren tot een overtuiging die me écht verder zou helpen in mijn leven (bijv. ik ben goed zoals ik ben)? Ik wist het antwoord nog niet, maar ik vertrouwde erop dat de hoe wel helder zou worden.

Ik ging all-in. Ik startte een nieuw bedrijf. De wereld verklaarde me voor gek. Ik had een jonge tweeling en een goed lopend bedrijf. Maar ik zei: “Ik wil de wereld vol plezier en lichter maken. Mijn tijd op aarde is beperkt, dus ik heb geen tijd te verliezen!”.

Maar ja, ondertussen wist ik nog niet precies hoe ik dat nou ging doen, de wereld lichter en vol plezier maken. Gelukkig kreeg Michael gelijk. 

Op een avond kreeg ik een appje: “Is PSYCH-K® iets voor jou?”. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik voelde een tinteling door mijn hele lijf. Dit is the missing piece! Dit is de sleutel tot het brein! Ik ontdekte hoe belemmerende overtuigingen binnen 10 minuten gereset én vervangen kunnen worden door helpende overtuigingen. Ik had de resetknop van het brein gevonden! Whiehiew!!

Eindelijk viel alles op zijn plek. Door die resetknop heb ik nu een stevig fundament in mijn brein. Vol positieve en helpende gedachten. Alles wat ik eerder met veel moeite had opgebouwd, maar telkens in elkaar stortte, blijft nu fier overeind. Al die dingen die ik eerst op wilskracht en discipline deed, gaan nu moeiteloos. De handrem is eraf. Energie, plezier en liefde stromen over. Dus zó licht en vol plezier kan het leven zijn! Wat een verademing en opluchting, heerlijk!

Nu geniet ik er onwijs van om andere ambitieuze ouders dezelfde opluchting en lichtheid te laten ervaren. De last die van hun schouders valt door het resetten van hun belemmerende overtuigingen is magisch. Het werkt zo verbluffend snel! De kracht en het zelfvertrouwen dat ze erna hebben om te doen wat bij ze past, verwondert me telkens weer. Door de combi met het online programma dat ik speciaal voor ze heb ontwikkeld, stijgen de ambitieuze ouders boven zichzelf uit. Ze bereiken doelen waar ze bijna niet eens van durfden te dromen!

Ik ben zó blij en dankbaar dat ik nu het reismaatje mag zijn van ambitieuze ouders op hun UpgradeLife avontuur. Ik voel me intens dankbaar en gelukkig dat ik zo de wereld lichter en vol plezier mag maken. Dit is mijn ultieme manier om het maximale uit mijn leven te halen.

Wil jij ook het maximale uit jouw leven halen?
Volg mijn gratis online training.

 

Ik ben:

 

Enthousiast – Ik zit vol energie en vrolijkheid

 

Resultaatgericht – Ik ben doortastend 

 

Betrokken – Ik hou van echt contact met de ander

 

Positief – Ik ben aanstekelijk optimistisch

 

Sensitief – Ik voel mensen en situaties goed aan

 

Duidelijk – Ik zeg wat ik denk en voel

Ik geniet van:

 

  • De verwondering op koppies van mijn kinderen, zelfs bij een honderdste keer hetzelfde rondje in de Efteling.
  • Reizen met en zonder mijn gezin. Ik ben dol op nieuwe dingen ontdekken!
  • Een lege wasmand en een volle koelkast.
  • Surfen op een golf. Dat is subliem! En dwingt me om in het moment leven, anders overspoelt een golf me.
  • Onze verzameling champagnekurken van flessen die we tijdens een mooie gelegenheid hebben geopend.
  • Een zonnestraal die tussen bladeren schijnt, terwijl ik samen met mijn gezin door de Loonse en Drunense duinen fiets.
  • De trapondersteuning van mijn bakfiets en kant-en-klare maaltijden van Kooc. Het leven wordt er zoveel makkelijker door!
  • Een smeuïge brownie die ik op een zonnig terras deel met een goede vriendin.

Meld je aan voor de eerstvolgende gratis training.

Tijdens deze online training ontdek jij:

 

Wat jij echt wil in het leven en hoe jij dit kan bereiken

 

Hoe jij beperkende patronen herkent en doorbreekt

 

Hoe jij afrekent met negatieve gedachtes en schuldgevoelens

 

Hoe jij een mooi leven kunt leiden met een mooie carriè re, fijne relatie en gelukkig gezinsleven

 

Hoe jij vol energie door het leven gaat

Upgrade your life en volg mijn gratis training!